In november 2010 publiceerde Meinema mijn pennenvrucht Paulus en de rest. Ik schreef het boek als een inleidingswerk in Paulus. Voor theologiestudenten, voor predikanten, voor breed geïnteresseerde lezers in het algemeen. Het was een heerlijk boek om te schrijven, vooral omdat ik al zo lang met Paulus bezig was geweest.
Gaandeweg, tijdens het schrijven, leken diverse puzzelstukjes op hun plek te vallen. Vragen die me allang hadden bezig gehouden, vonden ineens antwoorden. Het was alsof ik een proces van steeds opnieuw verkennen wie Paulus was nu tot een soort voorlopige afronding kon brengen. Een creatief proces, maar ook een intellectueel proces.

Nu ligt het boek er en komen er reacties binnen. Een hele bijzondere was de volgende. Een predikant stuurde mij een bespreking die hij in zijn kerkblad aan het boek gewijd had. Hij was overwegend positief en prees mij dat ik een goed leesbaar boek over die moeilijke Paulus geschreven had.

Ik las de recensie en de bijbehorende brief en realiseerde mij dat ik deze predikant ooit had ontmoet.

Die ontmoeting had plaats in 1971 of 1972. Hij was als theologiestudent op bezoek in de pastorie waar ik met mijn ouders woonde. Ik herinner me weinig van het bezoek, maar twee beelden zijn me bijgebleven. Het ene is, dat ik hem destijds dwong met mij te voetballen. Ik overschatte mijn talenten natuurlijk danig en onderschatte de zijne. Het tweede beeld is, dat hij mij onder zijn sterke arm optilde en zo met mij door de tuin rende. Het was de enige keer dat we elkaar gezien hadden. En nu een recensie van zijn hand over mijn boek in mijn brievenbus.

Paulus blijft mensen bij elkaar brengen!

Groet,

Bert Jan Lietaert Peerbolte