“Door deze verklaring worden homo’s de kerk niet uitgeschopt. Wij wijzen er slechts op dat een leven met Christus consequenties heeft. Ook op het gebied van seksualiteit,” zei voorganger Kees van Velzen afgelopen week tegen CIP. Honderden protestantse dominees liggen deze week onder vuur na het ondertekenen van de Nashville verklaring. Mgr. Dr. Jan Hendriks gaf een zeer waardevolle toevoeging aan de discussie, die hij ook plaatste op zijn website arsacal.nl

De afgelopen dagen zijn er verschillende mensen die mij om een stellingname hebben gevraagd inzake de verklaring door protestantse dominees over huwelijk en homo­seksua­li­teit. Dat lijkt mij niet nodig en niet gewenst. Wat de katholieke Kerk vindt onder meer over huwelijk en seksua­li­teit, staat duidelijk in de Catechismus van de Katholieke Kerk en in andere kerkelijke documenten. Daar sta ik vanzelfsprekend achter en ik heb er niet veel aan toe te voegen, alleen dit:

Je bent een kind van God

“Mijn welbeminde”

We zijn allemaal kind van mensen, van een vader en moeder en we zijn kinderen van  God. God zegt tot iedere mens: “Jij bent Mijn kind, Mijn welbeminde”, wat die mens ook doet en welke wegen hij of zij ook gaat, dat is iets wat geen mens teniet kan doen.
Het is niet dat God alles goed vindt, dat het voor hem niet uitmaakt wat we doen, maar Zijn liefde voor ons gaat niet verloren en dat betekent dat we altijd weer een nieuw  begin kunnen maken met onze Vader in de hemel.

 

Een ‘biologische vader’?

Maar wat bedoelen we eigenlijk, als we zeggen: we zijn kinderen van God? Moslims  nemen daar vaak aanstoot aan, die zeggen dat God geen kinderen heeft. Ze verstaan het dan blijkbaar alsof wij een ‘biologische vader’ bedoelen. Zo is het natuurlijk niet, maar wat wordt er dan mee bedoeld?

 

Op wie lijkt het?

Als er een kind geboren wordt is dat voor de ouders altijd weer een belevenis dat je iets mag krijgen, dat je iemand krijgt toevertrouwd, die boven jezelf uitgaat. Zeker, het pasgeboren kind is de vrucht van de liefde van twee mensen, het is een tastbaar bewijs van en een levend monument voor die liefde. “Op wie lijkt het?”, vraagt de familie zich al meteen na de geboorte af. Het lijkt op allebei, op papa en mama; misschien lijkt het uiterlijk meer op papa en het innerlijk meer op mama, of omgekeerd, maar het heeft iets van allebei en het draagt in zich iets mee  van de geschiedenis van twee families.

 

Uniek

Maar boven alles en voor alles is dat kind zichzelf, een eigen persoon, met een eigen levensgeschiedenis en een eigen wil en een eigen roeping. Als ouders kunt U zeggen: Het is ons kind, maar het is ook weer niet uw kind, het is er niet voor U, het is U alleen maar toevertrouwd om er Uw beste zorgen aan te geven; het is een eigen unieke persoon.

 

U dient een geheim

Dat is iets wat eigenlijk wel iedere ouder beleeft; een kind is geen ding, dat gemaakt wordt en dat in mijn macht is zoals een auto of een fiets of een werktuig of een huis; al die dingen dienen mij. Bij een kind is dat anders: ouders dienen een geheim, zij dienen een menselijke persoon, die zich door die dienst ontplooien kan, geholpen wordt om trouw te zijn aan keuzes en idealen, en verdienstelijk en mens­waar­dig te leven volgens een roeping die ergens al in het hart van die mens verborgen ligt en die deze mens hopelijk langzamerhand mag gaan ontdekken.

 

Liefde terug geven

Het is natuurlijk goed wanneer de kinderen met het voorbijgaan van de jaren hun ouders van dienst zijn ook om iets van de liefde terug te geven, die zij eens van hen ontvangen hebben. Liefde vraagt om een antwoord; het zou niet aardig of menselijk zijn
als je de liefde niet met liefde beantwoordt.

 

Liefde en pijn

Kinderen hebben betekent ook altijd pijn en zorgen hebben en jezelf opzij zetten. Alles wat met liefde verbonden is, is ook met pijn verbonden. Maar het zijn juist die dingen die het leven waardevol maken en mooi.

Niet heel veel anders is het tussen God en ons.

Kinderloos?

Overigens is het natuurlijk niet nodig om kinderen te hebben om een mooi en waardevol leven te kunnen leiden. Koning Boudewijn en koningin Fabiola – het vroegere vorstenpaar van België – die geen kinderen konden krijgen, hadden daar eerst veel verdriet van maar zagen het toen als hun roeping om hun hart wijder te openen voor anderen. Ze wilden niet bij hun verdriet blijven staan, daar niet op blijven focussen. Want wie het meeste aan zichzelf denkt is het ongelukkigst. En door steeds vooral goed aan jezelf te denken, word je ongelukkig. Het gaat erom dat we iets voor anderen betekenen, de liefde voor God en de liefde voor de naaste.

 

Kinderen van God

We ervaren een kind dus als een kostbaar geschenk; of beter nog misschien: een kostbare schat ons in bruikleen gegeven, een bijzonder geheim dat ons overstijgt.

En daarom zeggen we dat alle mensen kinderen zijn van God: zij lijken op hun aardse  ouders, maar dragen in zich ook het beeld van God; ieder mens brengt iets nieuws, iets oor­spron­ke­lijks in deze wereld, dat er nog niet eerder was. Ieder mens is het product van zijn ouders, maar toch ook weer niet.

Een mens is meer dan dat…

Een mens heeft leven, zijn geest, zijn vermogens, zijn doel en bestemming, zijn roeping gekregen van God. Dat we kinderen zijn van God drukt dus Gods zorg en liefde voor ons uit.

 

Het doopsel

Bij het doopsel komt dat goed tot uiting, want dan leggen we het kind  in dankbaarheid als het ware terug in de armen van de hemelse Vader, die dit kind beschermt, aanneemt en zegent. Het doopsel is een zegen en genade voor een mens als kind van God. Van ons mensen uit is het doopsel een gebed om zegen voor dit kind,we stellen het kind onder Zijn bescherming; van God uit is het doopsel leven gevend, bevrijding uit de macht van het kwaad een zegen die Hij geeft, een band die Hij aangaat als van een goede vader met zijn kind. “Gij zijt mijn zoon, mijn dochter, mijn Welbeminde, in U heb ik mijn behagen gesteld”
Amen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *