MaatschappijReligieSpiritualiteitTheologie

De schaamteloze bescheidenheid van het christelijk geloof

Christelijk geloven? Erik Borgman verwoordt het heel bondig: “Midden in de wereld waar ook ISIS huishoudt en de ebola-epidemie is uitgebroken, is de vrede en het ware leven onder ons aanwezig. Kwetsbaar, maar met overmacht.” De kerk verbindt de verschillende aspecten van het geloof aan christelijke feestdagen, verspreid over het jaar. Morgen (zondag voor de Advent) viert de kerk de ‘kwetsbare overmacht’ van God in het feest van Christus koning: “Wij vieren dat Jezus Christus koning is – neen, niet van de wereld, maar van het heelal!”

Gods molens malen langzaam, wordt wel gezegd als het afwikkelen van zaken in kerkelijk verband veel meer tijd kost dan elders. De kerk heeft niet alleen de tijd, maar ook nog de eeuwigheid. Spontaan associëren de meeste mensen de kerk in ieder geval niet met overmatige voortvarendheid.

Niettemin is er een typisch kerkelijke manier om op de zaken vooruit te lopen. De Advent – periode van spirituele voorbereiding op Kerstmis – is nog niet begonnen, maar iedereen in kerkelijke kring is al lang volop voor Kerstmis aan het plannen. En deze week, nog voor Kerst, heb ik zelfs een vergadering in verband met de liturgische voorbereidingen op de Goede Week en Pasen. Het gaat in de apostolische geloofsbelijdenis al zo snel: nadat de gelovigen in de mond is gelegd dat Jezus is geboren uit de maagd Maria, klinkt onmiddellijk: “is gekruisigd, gestorven en begraven”. De dood volgt de geboorte op de voet. Maar nadenken over de herdenking van zijn kruisdood voordat zijn geboorte is gevierd, is nog weer een stap verder.

Klik hier om de volledige column van Erik Borgman te lezen.

Bezieling