Pastoraat

Beestachtige kwetsbaarheid

Niemand laat zijn kwetsbaarheid snel aan anderen zien. Logisch. Want kwetsbaar zijn betekent dat iemand jou pijn kan doen. Nu zouden we natuurlijk volwassen en beschaafd kunnen omgaan met moeilijke vragen of kritische opmerkingen of iets anders wat ons raakt. Maar op de één of anderen manier willen we nog wel eens terugvallen in een soort dierlijk verdedigingsmechanisme. Alles om onze kwetsbaarheid maar niet te hoeven laten zien! In mijn praktijk wil ik nog wel eens geconfronteerd worden met de volgende beestenbende.

De kat
Je maakt een bolle rug en blaast vervaarlijk met je scherpe tanden richting de aanvaller. Wat nou, iets fout doen? Je zal je aanvaller leren jou nog eens een verwijt te maken!
De hond
Je kijkt een beetje goeiig naar de aanvaller, kwijlt een beetje nietszeggend en wacht tot het voorbij is om met je staart tussen je poten af te druipen. Je blijft je aanvaller wel trouw – altijd – of de kritiek nu gegrond was of niet.
De mol
Kritiek? Waar? Jij ziet het niet, hoor. En als je het toch dreigt te zien duik jij weer snel warm en veilig je donkere holletje in. Wat er boven de grond gebeurt laat je verder lekker aan jezelf voorbij gaan. Overigens zien anderen wel duidelijk dat er iets is wat jou heeft geraakt, getuige de hoopjes zand her en der…

Lees de volledige blog op de website van Cocky Drost van wie binnenkort het boek Lang Leve de Liefde verschijnt.