CatecheseDiscipelschap

Als catecheet sta je aan het front

Wat hebben jullie meegekregen van de preek van afgelopen zondag?’ Ik houd er rekening mee dat de catechisanten van 17 jaar met hun vrijmoedige feedback komen. Maar ik was toch niet helemaal berekend op hun antwoorden. ‘Nul’, zegt de een, ‘want ik gebruik de preek altijd om even te slapen.’ ‘Eigenlijk niets’, zegt een ander, ‘want ik appte met mijn vriendin die een paar rijen voor me zat’. ‘Ik was er niet’, zegt een derde, ‘want ik kom de laatste tijd bijna nooit meer in de kerk. De sfeer staat me tegen.’ ‘Oef’, reageerde ik, ‘en ik had nog wel heel veel extra tijd in de beamerpresentatie gestoken. Kunnen jullie mij helpen? Hoe moet ik preken, zodat jullie er ook iets aan hebben?’

Ik vind catechisatie spannend, zeker in deze groep. Kan ik jongeren meenemen naar Hem, die voor mij beslissend is? Kan ik woorden en verhalen vinden, die zij in hun wereld herkennen en die tegelijk iets laten oplichten van de wereld van God? Ben ik in staat om binnen een minuut inhoudelijk en prikkelend te reageren op hun vragen? Waar zitten ze, geestelijk gezien? Welke weg gaat God met hen? Hoe kan ik mij aan hun weg verbinden? In catechese komt mijn predikant-zijn op scherp te staan. Ik ben blij dat het seizoen weer begonnen is.

Ik denk dat catechisatie voor jongeren ook spannend is. Durf ik met mijn vragen, mijn kritiek en mijn commentaar te komen, zonder de cliché-antwoorden te krijgen? Of nog een stapje persoonlijker: Durf ik met mijn twijfels, mijn zorgen en mijn verlangens te komen, zonder dat die worden weggemoffeld? Ik vermoed hieronder ook een geestelijke spanning: Kan God tegen mijn vragen? Vertelt de christelijke kerk een plausibel en relevant verhaal?

Een spannend gebeuren, catechisatie. Niet elke groep is hetzelfde, geen catechisant is gelijk. Ik ervaar het als topsport. Uitdagend, op het scherpst van de snede, soms frustrerend, soms verbazend mooi. Ik zie er tegenop. En toch ga ik de strijd aan. Niet met de jongeren. Maar met de machten erachter. Want er wordt gestreden om de ziel van elke jongere.
Als dienaar van Jezus sta ik als catecheet aan het front. Welke plek heb ik in de strijd? En hoe vul ik die in? Ik ben benieuwd naar jullie beleving! Waar zie jij tegenop? En waar zie je naar uit? Schroom niet om daar iets over te zeggen in het reactieveld onderaan deze pagina.

Kees van Dusseldorp

Deze maand verscheen bij Uitgeverij Boekencentrum het boek Ja, ik geloof. Cursus voor belijdeniscatechese door Kees van Dusseldorp.

3 reacties

  1. anne lies
    24 september 2015 om 16:28

    Wauw Kees, wat goed geschreven. Dapper om je zo kwetsbaar op te stellen.
    Mooi dat je niet de strijd met de jongeren aangaat, maar wel met de machten erachter. Toch mis ik ergens in het verhaal de ouders van de jongeren. En bekruipt mij het gevoel: nu nog ingrijpen is aan de late Kant.
    Gelukkig heeft God aan elk van hen zijn naam verbonden. Ik zal bidden voor jou en je collega cathegeten om wijsheid en vertrouwen.
    En alle ouders wil ik op het hart drukken: ” vergeet niet wat je beloofde bij de doop.”

  2. Jacob Westrik
    28 september 2015 om 21:06

    Beste Kees,
    Wat goed om iets van je te mogen vernemen. Het onderwerp dat je aansnijdt geeft reden tot zorg.
    Veel categeten worstelen met het zelfde als wat jij aangeeft. Het is goed om er met elkaar over te spreken, elkaar te helpen.
    Larry Crabb heeft het in zijn boek ‘ik zeg PAPA’, over ‘onversneden narcisme’ en daarom de noodzaak van het aanleren om ‘relationeel te bidden.’
    Er zijn, zegt hij, ‘nog nooit zoveel christenen geweest die leven voor deze wereld, terwijl ze denken dat ze een christelijk leven leiden. We plannen de toekomst met ons eigen comfort voor ogen, en bekijken het verleden met onze genezing als doel. Het is onversneden narcisme. Het is een relatie met onszelf, niet met God of met anderen, behalve wanneer het uitkomt voor onze doelen van zelfvervulling, zelfpromotie en zelfverwerkelijking’.
    Best heftig eigenlijk, wat hij daar zegt.
    Hoe zit dat onder ons? In onze gezinnen? In onze onderlinge gesprekken, na de kerkdiensten?
    Catechisanten vragen: ‘spreken met je Hemelse Vader, hoe doe je dat, meneer?
    Een spannend gebeuren, catechisatie, zeg je. Dat ben ik met je eens en daarom wil ik je vanuit Capelle veel sterkte toewensen en bovenal toe- bidden.
    Met vriendelijke groet,
    Jaap Westrik

  3. Elizabeth
    30 september 2015 om 21:50

    Dank je wel voor je blogpost…
    Het is een onderwerp wat me veel bezig houd. Ik ben mentor van 15 jarigen. (hier hebben we mentoraat) De catechismus komt bij ons amper aan bod… ze ‘pakken’ dat ook niet als vraag en antwoord.
    Het moet uit de onderwerpen zelf komen.. en ik heb voortdurend het gevoel dat het maar een beetje rondspetteren is.
    Gelukkig hebben sommige kinderen wél een goede basis van huis uit en vanuit (geref) onderwijs.
    Maar toch…Ik denk dat de hele gesteldheid/ sfeer één is van hier en nu…Ik hoop wel dat ze aan mij zien, dat God werkelijk relevant is.

    Mijn smeekbede is vaak:..(ps 90: 8 berijmd)

    Laat, Heer uw volk uw daden zien en leven
    en laat uw glans hun kinderen omgeven
    Zie op ons neer met vriendelijke ogen.
    O God, bescherm ons in ons onvermogen.
    Bevestig wat de hand heeft opgevat,
    het werk van onze hand, bevestig dat.