Veertigdagentijd

37e dag van de Veertigdagentijd, met Marga Haas

Woestijn

(Bij Opb. 21:6)

‘Wie dorst heeft, geef ik vrij te drinken uit de bron met water dat leven geeft.’ Het klinkt prachtig: wie maar wil, ontvangt het leven. Leven met een grote L. Het heil voor iedereen. Maar wacht eens, dat staat er niet. Dit water is er niet voor iedereen. Het is er alleen voor hen, die dorst hebben. Intrigerend. Hier is iets beschikbaar voor iedereen – ja, voor iedereen, maar met deze beperking: voor iedereen die dorst heeft. Voor de mens die verlangt. Die wéét dat hij verlangt. Die zich ervan bewust is dat hij verlangt. Die zijn verlangen durft aan te kijken en onder ogen te zien. En dat vraagt iets van een mens!
Wie durft te verlangen? Wie durft écht te verlangen naar leven met een grote L? Naar een zinvol, gevuld en vervuld leven? Stel je voor dat je dát verlangen voelt! Dat je dat verlangen in de ogen moet zien! Dan kijk je in een afgrond, want jij zelf kunt dat verlangen niet bevredigen. Hier loop je aan tegen de grenzen van life design, van maakbaarheid. Als je je bewust zou worden van dat verlangen, het naar boven zou halen en het onder ogen zou zien – je zou in de leegte, in de woestijn terechtkomen. Een plaats van eindeloze leegte, van teruggeworpen worden op jezelf, van overgave aan grotere machten. Wie durft daar in te gaan? Een enorme stap is het, om je diepste verlangen er te laten zijn, te voelen, onder ogen te zien. Het brengt je inderdaad in de woestijn. En daar zul je dorst hebben.
Tegen de mensenkinderen die hun dorst wérkelijk voelen, worden deze woorden gesproken. ‘Wie dorst heeft, geef ik vrij te drinken uit de bron met water dat leven geeft.’ Het klinkt prachtig, een bron met water dat leven geeft. Maar zonder de pijn en de leegte van de dorst krijg je er geen toegang toe.

 

Marga Haas is redactielid van Open Deur. Ze schrijft elke twee weken een column over een bijbeltekst.  Neem een gratis abonnement op ‘Parelduiken in de bijbel’ via www.margahaas.nl.