Monthly Archives: augustus 2012

Christelijke dogmatiek: een provocatie? – door G. van den Brink en C. van der Kooi

Brink KooiIn oktober verschijnt de nieuwe Christelijke dogmatiek van dr. G. van den Brink en dr. C. van der Kooi. Hier publiceren wij alvast het Woord vooraf. Bekijk onderaan het artikel ook het video-interview met Kees van der Kooi en Gijsbert van den Brink.

Dit boek hebben wij willens en wetens de titel Christelijke dogmatiek meegegeven. Om meerdere redenen kan die titel vragen oproepen of zelfs als provocatie worden opgevat. Wie waagt het nog een boek onder die titel op de markt te brengen? Dogmatiek is omgeven met dermate negatieve associaties dat het begrip bij velen bij voorbaat een drempel opwerpt. Bovendien is dat ‘christelijke’ natuurlijk zeer pretentieus. Schrijven we voor de hele christelijke traditie? Daarom allereerst een enkel woord over die bepaling ‘christelijk’. Het klopt dat we onmogelijk voor de totale christelijke traditie kunnen schrijven of deze in haar variëteit zelfs maar enigszins recht doen. Evenmin verbloemen we dat we specifiek schrijven vanuit de gereformeerde geloofsstroom waarin we ons bevinden. Maar we schrijven geen dogmatiek voor gereformeerden. Dogmatiek doet per definitie voorstellen voor het geheel van de geloofsgemeenschap. In afgeleide zin geldt voor haar wat Karl Barth in dit opzicht over geloofsbelijdenissen schreef (GA III, 610): het gaat om inzichten die in specifieke omstandigheden in een specifieke traditie-historische constellatie opgedaan worden, maar die wel ter nadere toetsing voorgelegd worden aan het geheel van de (wereld)kerk en niet slechts aan een onderdeel daarvan.
Vervolgens vraagt ook het woord dogmatiek om toelichting. Waarom die benaming gekozen en niet ‘geloofsleer’, dat een mildere klank zou hebben? Die keus is niet zozeer provocerend als wel evocerend bedoeld. ‘Dogma’ in dogmatiek staat wat ons betreft niet voor autoritair opgelegde leer, maar voor wat de christelijke kerk niet kwijt wil, namelijk het ingrijpend nieuwe van Gods bemoeienis in Jezus Christus. Er zijn door de kerk vondsten gedaan waar men niet achter terug wil en die een ongelooflijk perspectief geven op het leven. En precies dat bepalende en verplichtende maakt het woord dogma indachtig. Als dat provocerend werkt jegens het secularisme, waar we zelf trouwens deel aan hebben, zijn we waar we wezen moeten: op het scherpst van de snede.

Traditie
Intussen bevinden we ons met dit boek in een lange traditie. Van meet af aan hebben gelovigen geprobeerd de inhoud van het christelijk geloof zo helder mogelijk te articuleren, te verantwoorden en te verbinden aan wat er aan ‘algemene’ kennis voorhanden is. Wij menen dat die traditie het waard is voortgezet te worden. Het mikken op samenhang, op omvattendheid, op systeem zelfs, staat vandaag natuurlijk onder grote verdenking, en dat is ook niet onbegrijpelijk. Het vanzelfsprekende (zelf?)vertrouwen waarmee vorige generaties soms van alles en nog wat over God meenden te weten is ons ontvallen. We zijn maar mensen, met alle beperkingen van dien. Maar de inhoud van wat we in de bronnen van het christelijk geloof ontvangen hebben verandert daar niet door. En juist in een tijd waarin de kennis van de christelijke geloofstraditie – voor velen in Nederland toch op een of andere manier de eigen traditie – op soms schokkende wijze onder druk staat, komt het erop aan deze levend te houden. We willen in dit boek dan ook graag laten zien dat het om een levende traditie gaat. We verwijzen daarom met opzet niet alleen naar klassieke studies, maar ook zeer regelmatig naar recente studies die aan de besproken thema’s gewijd zijn. Continue reading

Dominees in de politiek – door Dirk-Jan Lagerweij

Bestaan er nog theologen die zich durven profileren en zichtbaar zijn in de politiek? Jazeker, ze zijn er nog: dominees en pastores met committent die partij kiezen.

Tot de Tweede wereldoorlog stonden predikanten dicht bij de macht, ze hadden belangrijke politieke functies en wat ze zeiden over burgerschap en moraal had invloed op grote delen van de bevolking. Spraakmakende dominees als Kuyper (ARP) of Abma (SGP), wie komt ze nog tegen? In bijna elke partij waren ze te vinden. Vanaf de jaren zestig namen theologen afstand van de heersende macht en de gangbare ethiek. Geen politiek van de kansel. Niet spreken over dingen waar je geen verstand van hebt. Hun rol als opiniemaker leek overgenomen door journalisten en cabaretiers.

Wie stemt wat?
Het Vrije Woord, een goed leesbaar boekje van Fennand van Dijk en Joost Röselaers, gaat over religie en politiek in domineesland. Het laat de theologen aan het woord die vandaag publiek politiek betrokken willen zijn. Een aardige ‘stemwijzer’ voor 12 september. Continue reading

Mensen van de Weg en hun huizen van hout en steen – door dr. Sake Stoppels

Een van de kwesties die binnen de kerk vrijwel altijd emotie oproept is dat van de gebouwen. Kerksluitingen zijn aan de orde van de dag en vorig jaar verscheen zelfs een handboek om aan dat soort processen goed leiding te kunnen geven (Bisseling, de Roest, Valstar). Kerkgebouwen zijn meer dan enkel hout en steen. Mijlpalen worden er gevierd, er liggen herinneringen aan leven en dood, het is een thuis. ‘Waar nog de wolk gebeden hangt van wie zijn voorgegaan’, zo bezingt een kerklied het oude kerkgebouw. En niet alleen voor kerkleden, maar ook voor de omgeving doet het gebouw er wezenlijk toe, zo blijkt uit onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Dorpen zijn trots op hun dorpskerk en deze mag ook niet verdwijnen. Emoties kunnen hoog oplaaien als kerkgebouwen in het geding zijn. Gelukkig wordt tegenwoordig vaak zorgvuldig gezocht naar een weg als een kerkgebouw toch moet worden gesloten.

‘Gebouwenchristendom’
De eerste christenen worden ‘mensen van de Weg’ genoemd. We komen die aanduiding een paar keer tegen in het boek Handelingen. Ik vind dat een intrigerende aanduiding die ons doet opstaan van onze zitplaats en ons mogelijk zelfs berooft van onze vaste stek. Mensen van de Weg zijn we, niet van de zitplaats. Fascinerend in dit verband vind ik ook het visioen in Openbaring 21 waarbij Johannes vertelt in het nieuwe Jeruzalem geen tempel te hebben kunnen ontdekken. Hij lijkt dat met enige verbazing vast te stellen. Hij zal hebben gerekend op een gloednieuwe tempel, maar die blijkt er dus niet te zijn. God zelf is de tempel, is Johannes’ ontdekking (vs 22). Ik vind dat een belangrijke les voor wat je ons ‘gebouwenchristendom’ zou kunnen noemen. Alle half voltooide kerktorens in Nederland (die van Zierikzee had bijvoorbeeld zo’n 130 meter hoog moeten worden!) vormen er getuigen van. Wat hebben we toch met gebouwen? Continue reading

In memoriam Kees Korenhof

Op dinsdag 14 augustus 2012 kwam onverwacht een einde aan het leven van Kees Korenhof, tot mei 2011 uitgever en gezicht van Uitgeverij Meinema. Hiermee ontvalt ons een kundig uitgever die vanuit zijn rol decennia lang bijgedragen heeft aan het theologisch debat in Nederland.

De uitgeversloopbaan van Kees begon 1982, toen hij als aankomend uitgever werd aangenomen om een theologisch fonds op te zetten bij Uitgeverij Meinema. Hiermee stapte hij na een studie theologie en een korte wetenschappelijke loopbaan over naar de boekenbranche. Uitgeverij Meinema was toen onderdeel van Drukkerij Meinema in Delft. In 1989 werd Uitgeverij Meinema overgenomen door Boekencentrum Uitgevers, waar verdere doorgroei van de uitgeverij plaatsvond.

Van meet af aan zocht Kees in zijn publicaties aansluiting bij de actualiteit. Maatschappelijke vraagstukken, nieuwe theologische ontwikkelingen, ethische thema’s – het kwam allemaal aan bod in het fonds van Meinema. Hij laveerde daarbij tussen grotere uitgeverijen als Kok, Ten Have (toen nog zelfstandig) en Boekencentrum. In de jaren dat hij Uitgeverij Meinema uitbouwde , wist hij bekende theologen aan zijn uitgeverij te verbinden. Zijn gevoel voor kwaliteit zorgde ervoor dat een Meinema een ‘sterk merk’ werd in theologenland.

Hoogtepunten voor Kees waren onder andere de introductie van Eugen Drewermann in Nederland en de verschijning van standaardwerken als De Bijbel Literair en De Bijbel Cultureel. De laatste publicatie won de Theologie Publicatieprijs 2011.

Aan het begin van de 21e eeuw werden de publicaties van Uitgeverij Meinema ontdekt in het buitenland en wist Kees de rechten van een groot aantal titels te verkopen aan Engelse, Italiaanse en Duitse uitgevers. Dit gebeurde op de Frankfurter Buchmesse. Naar deze beurs zag Kees Korenhof ieder jaar uit. Hij genoot van de contacten met buitenlandse uitgevers en van de avonden met collega’s. Daar werd het uitgeversleven bij een goed glas wijn geëvalueerd en werden nieuwe plannen bedacht.

In november 2007 vierde Kees Korenhof zijn 25-jarig jubileum als uitgever in de vorm van een symposium, te midden van veel auteurs, collega’s en relaties. In april 2011 nam hij na een ruim 28-jarige loopbaan als uitgever afscheid van zijn werk – formeel dan. In het jaar dat volgde bleef hij betrokken op de uitgeverij en de auteurs.

Kees Korenhof was een zeer beminnelijk mens, een betrokken collega en kundig uitgever. Ondanks de hectiek van het uitgeversleven straalde hij rust uit; hij verstond de kunst om voorzichtig doortastend op te treden en bezat een subtiele humor.

Met veel auteurs had hij een professionele én een persoonlijke band. En, zoals een van de auteurs hem treffend typeert: ‘Hij was een uitgever die je aansprak op je expertise en je vervolgens iets kon laten doen waar je zelf nog niet aan gedacht had.’

Zelf vatte hij zijn werk als uitgever in een interview in het Reformatorisch Dagblad bij zijn afscheid als volgt samen:

‘Je hebt het boek en het grootboek, de inhoudelijke en de commerciële kant. Die twee moeten in balans blijven, daar ben ik ook wel op gewezen. Maar zonder inhoud heb je niets om te verkopen. Het is wat ik gewild heb: discussies in een brede context zetten, vragend, debatwaardig, inzettend op kwaliteit, mensen uitnodigend tot serieus nadenken.’

 Arjen van Trigt
Adjunct-directeur Boekencentrum Uitgevers

Oud-uitgever Kees Korenhof overleden

Vorige week vrijdag bereikte ons het droevige bericht van het plotseling overlijden van Kees Korenhof, tot mei 2011 uitgever van Uitgeverij Meinema.
Kees Korenhof was een zeer beminnelijk mens en een kundig uitgever. Ondanks de hectiek van het uitgeversleven straalde hij rust uit; hij verstond de kunst om voorzichtig doortastend op te treden en bezat een subtiele humor.

Met veel auteurs had hij een professionele én een persoonlijke band. En, zoals een van de auteurs hem treffend typeert: ‘Hij was een uitgever die je aansprak op je expertise en je vervolgens iets kon laten doen waar je zelf nog niet aan gedacht had.’

Jarenlang gaf Kees Korenhof vorm aan Uitgeverij Meinema. Hij bouwde een breed fonds op dat voorop liep als het ging om nieuwe theologische stromingen. Ook na zijn afscheid bleef hij de uitgeverij zeer trouw en bleef hij betrokken bij projecten waarmee hij begonnen was.

Kees Korenhof overleed op dinsdag 14 augustus te Amsterdam op 63-jarige leeftijd.

Wij wensen zijn naaste familie en vrienden sterkte met dit onverwachte verlies.

Geloof, zwarte kousen, zwartgalligheid & galstenen – door Arie Jan de Lely

depressiefHebben depressie en geloof meer met elkaar te maken dan galstenen en geloof? Ja, ik denk van wel. Psychiaters onderscheiden drie psychische functies: denken, voelen en willen. Tijdens een depressie zijn al deze functies aangedaan. Als je depressief bent, denk je negatief over jezelf, over hoe je door de ander gezien wordt en over de toekomst. Je voelt je ongewoon somber of je bent verminderd in staat om te voelen. En je wil is ingeperkt of zelfs geknakt. 
Opvallend is dat theologen ook spreken over denken, voelen en willen, als het gaat over de ‘vermogens van de ziel’. Zo wordt in de Dordtse Leerregels bij de bekering gesproken over een ‘verlicht verstand’ (denken), een ‘geopend hart’ (voelen) en ‘nieuwe hoedanigheden in de wil’ (willen).
Zowel depressie als geloof hebben dus betrekking op het denken, voelen en willen. Daardoor kan depressie een geloofservaring in de weg staan en kan geloof tot steun en troost zijn in tijden van depressie. Daardoor kan geloof de stemming beïnvloeden en de stemming het geloof kleuren.
Geloof en depressie zijn wel te onderscheiden, maar niet te scheiden. Galstenen kunnen door het ongemak die ze veroorzaken weliswaar invloed hebben op het denken, voelen en willen, maar tasten deze functies zelf niet aan. Daarom hebben galstenen en geloof minder met elkaar uit te staan dan zwartgalligheid en geloof. Continue reading

Nieuw: video Anne Westerduin

Op weg naar huis overkwam Anne Westerduin een ernstig auto-ongeluk. Abrupt werd er een pauze ingelast in haar drukke bestaan.

Anne werd afhankelijk van thuiszorg en lag maanden plat om haar gebroken rug te laten herstellen. Zo had ze alle tijd om na te denken: hoe ga je om met moeilijke dingen die je overkomen in je leven? Wat kun je doen als je zo geconfronteerd wordt met tegenslag? Ze schreef hierover het boek Koop bloemen! en vertelt erover in deze video.

Moet de hele wereld Kerk worden? Of moet de Kerk Christus IN de wereld representeren? – door Henk Medema

Je hebt boeken, en boeken, en ook BOEKEN (met hoofdletters). Bij de laatste categorie reken ik Lichaam en Geest van Christus, het nieuwste volume van prof. dr. Bram van de Beek. Volumineus is het zeker, bijna zeshonderd bladzijden. Prachtig is het ook, niet alleen qua uitvoering maar ook daarin dat de scherpzinnigheid en eruditie van de schrijver het tot een genot maakt om het te lezen. Dan moet je daarbij ook nog bedenken dat het boek niet ‘los’ te lezen is, maar als een onderdeel van zijn project ‘Spreken over God’, waarin tot dusver zijn verschenen Jezus Kurios, De Kring om de Messias, God doet recht, en dan het meest recent ‘Lichaam en Geest van Christus’.
Een blog is niet een gedetailleerde recensie, dat is althans hier niet mijn bedoeling. Wat mij al een aantal jaren fascineert is de visie die Van de Beek naar buiten brengt ten aanzien van de presentie van de Kerk in de wereld. Misschien is het een bepaald cultuurpessimisme dat me boeit en toch weer teleurstelt. Of een vaak briljante verwoording van een piëtisme dat nu eens in goed doordachte denklijnen wordt geformuleerd. Maar vooral intrigeert me de vraag waar de wortels van zijn theologie zitten – met name ook als je zijn denken probeert te vergelijken met zijn Britse generatiegenoot N.T. Wright.

Zo diep wil ik ooit nog wel gaan, denk ik bij het lezen van dit boek, maar aan de doorgronding ben ik nog niet toe. Er staan ook allerlei gedeelten in waarbij ik een bijna (!) onbedwingbare jeuk krijg: waar het over het ambt gaat, bijvoorbeeld (198vv, vaak was ik het daarmee zeer oneens!), of over Het Symbool (338vv, daarmee had ik juist veel instemming), de uitdrukking die Van de Beek gebruikt voor de volle breedte van het Credo. Nu even over de kern, en als ik het goed zie, zit die hier.
De Kerk is het Lichaam van Christus, en de woonplaats van God in de Geest.
Wat het Lichaam van Christus betreft, dat ziet Van de Beek zó: ‘Jezus Christus en zijn macht, […] het bestaan onder het kruis, dat de gestalte van zijn koningschap in deze wereld is en […] zijn macht die alle machten te boven gaat’(129). En de kerk zoals die hier nu op aarde is, verschijnt aan de wereld als de Man van Golgotha, in Wie alleen de overwinning ligt: ‘Alleen is de kerk op aarde de heerschappij van God in de gestalte van het kruis. Alles moet dus kerk worden’ (141). ‘De Gekruisigde heerst vanaf het hout […] Heel de wereld moet kerk worden’ (143). En ‘de kerk is de zichtbare gestalte van het Koninkrijk in de wereld’ (144).

Wat de Geest van God betreft: Hij is de in de Kerk inwonende God. En dat is, beklemtoont Van de Beek, een heel verschil met de incarnatie, de vleeswording van God in Jezus. Bij de Geest gaat het om ‘inhabitatie’ (410). Wat is het verschil? ‘Bij de inwoning blijft de persoon van de mens als schepsel onverlet. De Geest woont bij de mens in. Hij is een ander dan ik ben’ (411). Daarom is de Kerk nooit ten volle een overwinnende Kerk, maar steeds gebroken en brekend. ‘‘De Volmaakte woont bij de onvolmaakten (…) De Geest neemt ons leven en keert het om. Mensen zijn echter koppig en draaien voortdurende weer terug’ (412). ‘De incarnatie is eenmalig, de inhabitatie is veelvoudig’ (417). De onmogelijkheid dat christenen, verenigd in het Lichaam van Christus en ingewoond door de Geest, ooit enige vorm van overwinning in deze wereld kunnen neerzetten, wordt ondersteund door Romeinen 7, de beroemde komma van Kohlbrugge (464). Wij moeten dus, zegt Van de Beek (volgende de woorden van Willem Maarten Dekker) ‘serieus […] nemen dat de kerk geen plaats meer heeft in het publieke domein’ (490).
Dat is nogal wat. Het betekent dat het Lichaam van Christus Hem niet in de wereld kan representeren, en dat de Geest van Christus Hem niet in ons vermag te laten zien, geen leesbare brieven van Hem kan schrijven, zoals 2 Korinthiërs 3 het zegt. Wat bijna neer komt op een défaitisme voor de Kerk: hou er maar mee op, het wordt toch niets! In de inmiddels befaamd geworden woorden van Wim Dekker: laten we de Kerk maar begraven, zij moet niet de pretentie voeren van missionair te zijn, laat ze maar in alle ootmoed in de marge van deze wereld blijven.
Ik weet dat Van de Beek hierover uitvoeriger, diepgaander (en ook wel wat genuanceerder) heeft geschreven in ‘Religion without ulterior motive’ (in E.A.J.G. Van der Borght, SRT 13), Leiden 2006), ik heb het gelezen. Maar deze kruistheologie is dermate radicaal, dat ik er bijna niet meer de kracht van Christus’ opstanding bij kan terugvinden, noch de levenswerking van de Heilige Geest. Of vergis ik me nu?

Deze bijdrage is met toestemming overgenomen van de weblog van Henk Medema.

Ouderen zijn de nieuwe jongeren – door Hans de Waal

Hans de WaalEen kerk die haar diaconale roeping verstaat, bestrijdt het onrecht dat achter iedere stereotypering schuilgaat en zoekt naar bondgenootschap, ook tussen generaties. Maar bovenal durft ze te kijken – in de spiegel naar zichzelf, en naar anderen om haar heen. Een diaconaal perspectief op generaties. Dit artikel verscheen eerder in Woord & Dienst juni 2012.

In zijn pinksterpreek constateerde paus Benedictus XVI dat er spanningen zijn tussen de generaties. Terwijl Pinksteren het feest is van eenheid en begrip, stapelen vooral de conflicten zich op. “De dialoog tussen de generaties verloopt moeizaam: de onderlinge verschillen lijken het te winnen van de overeenkomsten.” En dat terwijl “moderne communicatiemiddelen en hoge mobiliteit generaties juist dichter dan ooit bij elkaar zouden kunnen brengen.” Blijkbaar is dat geen garantie voor eenheid en begrip.

Grijs
Zou de paus de Nederlandse media hebben gevolgd? Zelden kreeg een nieuw initiatief zoveel aandacht als G500 van de 21-jarige Sywert van Lienden. Als protest tegen de ‘vergrijsde macht’ zullen minimaal 500 jongeren (‘tot ongeveer 35 jaar’) tegelijkertijd lid worden van de PvdA, VVD en het CDA. Het zou de enige effectieve manier zijn om de belangen van jongere generaties op de politieke agenda te krijgen. Lichter van toon maar met een vergelijkbare logica waren sommige fragmenten uit de door de Raad van Kerken uitgegeven Brieven over de kerk tussen de generaties (besproken in W&D 61/02, februari 2012). De kerk wordt geleid door ‘grijze oude mannetjes’, die niet weten wat jongeren aanspreekt, aldus een jonge brievenschrijfster. Dat weet immers alleen de jonge generatie zelf. Continue reading

De kerk als oefenplaats waar karakters van christenen worden gevormd…

Herman Paul en Bart WalletKerken moeten oefenplaatsen zijn waar karakters van christenen worden gevormd. Dat is de strekking van het boek Oefenplaatsen, van Herman Paul en Bart Wallet. Een mooie gedachte, maar gebeurt het ook? Hoe reëel is het dat kerken in deze tijd nog over het vermogen beschikken om karakters te vormen?

Het panel van het EO radioprogramma Deze Week – Koert van Bekkum, Jan Hoek en Willem Smouter – ging in juni over o.a. over Oefenplaatsen in debat. Gespreksleider: Embert Messelink.

Beluister de uitzending, klik hier.