Veertigdagentijd

19e dag in de Veertigdagentijd, met Marga Haas

Bewust verlangen

‘Als u het geschenk van God kende, en wist wie het is die u om water vraagt, zou u hém erom vragen en dan zou hij u levend water geven.’ Woorden van Jezus tegen een vrouw, die hij nog maar net heeft ontmoet. Dat zij een diepere dorst zou hebben dan die naar water, is nog niet ter sprake gekomen.
‘Als u het geschenk van God kende.’ Woorden tegen de Samaritaanse, woorden tegen ons. ‘Als we het geschenk van God kenden.’ Wij kijken zo vaak voorbij aan wat God ons geeft. We ervaren dat wat we van God krijgen als vanzelfsprekend, iets waarvoor we hard gewerkt hebben, wat we verdiend hebben, iets waar we recht op hebben. Of we zien het helemaal niet. We zijn ziende blind! We vertrouwen alleen onze ogen. We gaan ervan uit dat alleen dat wat we zien en voelen, reëel is. Maar dat maakt ons blind voor de werkelijkheid van God in ons leven. Een werkelijkheid die zich niet openbaart aan onze zintuigen. Die zich niet openbaart in de concrete, ‘reële’ wereld. Een werkelijkheid die zich openbaart aan en in je diepste binnenste. Een werkelijkheid, waarvoor je innerlijke oog geopend moet worden. Daar, in het diepste van je ziel, geeft God zichzelf aan ons. Daar, in het diepste van je ziel, vloeit God over in jou. Wie de weg naar binnen gaat, stuit vroeg of laat op dat punt. Op het zijn van God in jou.
Zo makkelijk is die weg naar binnen overigens niet. Deze weg vraagt van je dat je alles loslaat wat je aan de concrete wereld bindt. Je gehechtheid aan spullen en dingen, aan complimenten en lof, aan bevestiging van buitenaf, aan oordeel en meningen, aan beelden van jezelf, van anderen en van God. Al die gehechtheden geven ruis op de lijn tussen jou en je binnenste, tussen jou en God. Je dient ze alle, stap voor stap, los te laten. En hoe meer je dat kunt, hoe meer ruimte er in jou ontstaat.
Deze weg begint met een verlangen. Een verlangen dat gevoed wordt door de ervaring dat wat de concrete wereld te bieden heeft, je diepste, uiteindelijke dorst niet kan lessen. De ontdekking dat we, ondanks alles waarmee we ons verlangen proberen te stillen, nog steeds onrustig en zoekend zijn, onbevredigd en gejaagd. Leeg.
Van déze dorst was de vrouw aan de bron zich nog helemaal niet bewust. De allereerste stap op weg naar de bron van eeuwig leven, de plek waar God zelf zich aan ons geeft, is je bewust worden van dat verlangen. Ontdekken dat je dorst hebt naar een diepere vervulling. Naar levend water.

 

Marga Haas, redactielid van Open Deur, schrijft elke twee weken een column over een bijbeltekst.  Neem een gratis abonnement op ‘Parelduiken in de bijbel’ via www.margahaas.nl.

Beeld:
Bij het beeld: Water of life. Beeld van Stephen Broadbent in de kloostertuin van de kathedraal in Chester.

Dit verhaal inspireert ook vandaag de dag nog. Dat is te zien op Youtube.com. Wie zoekt op ‘Woman at the Well’, ziet een indrukwekkende lijst met hits. Kijk vooral even naar de Nederlandse monoloog ‘Vrouw bij de put’ en naar ‘Woman at the Wella’.